sosyomat.com

O zaman olasılığa ses vermiş olmaz mıyım?

Bana ses ver ki, kulaklanayım.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim
;)

Umur ile çok alakalı.

anlamak...
anlaşılabilir olmak...
anlatmak...
sanmak...anlam?
hepsinin niyeti ya da amacı karıştı.
umursanması çok mu önemli?...

Anlamın, anla mı nedir? toksin.
Sadece anlatmış olmak mı anlam?
Anlanıldığını sanmak mı?
Anlattığını sanmak mı?
Anlaşılacağını ummak mı?

Anlam ne?
Anlamak ne?
Anlayıp, anlamsız demek ne?
Anlatmak ne?
Anlatıp, anlanan ne? Anlanmayan ne?

anlamsızlıgın anlamını anlamak için anlamsızlıgın anlamsız oldugunu anlamak gerekir... b.m

Düşlerini yitirmişsin...

sanki uzun zamandır düşünemiyorum,hep düşüyorum...
üstümde bi şey var,gördüğümü de yazamıyorum...
garip ve bi o kadar da sinir bozucu...ne bu?

Gözlerim arar oluyor, ne yalan söyleyeyim...

geç kaldım bu sefer....neler kaçırdım? :(

Yine geldik anlamaya...
'Anlamanın anlamsız olduğunu söylemek anlamsızlığı ''anlamak'' olur.'

Bunu anlamayı, nasıl anladınız?

'Anlamanın anlamsızlığını anlamak
mümkün mü?'

Bunu anlamayı nasıl anladın?

Ben acılar denizinde boğulmuşum
İşitmem vapur düdüklerini , martı çığlıklarını
Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni
Duyarım yosunların benim için ağladıklarını
Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını

Ben senin söylediklerine göre yorum yaptım.
Cümlenin sonunda öyle mi diye sordum.
Saçmalamam mümkün değil,yanlış anlamam belki.
Öte yok diyorsun ama an'ın bir sonraki an'a bağlanacağını
biliyorsun.Evet,geleceğe hükmedemem ve var mıdır bilemem.

Saçmalıyorsun! An dediğin sadece bu boyuta ait bir sanrı değil sml85!
Yanıt ver, sadece yazma!
Ölüm nasıl anı kaybetmek olur!
Sana sormuyor an, hala anlamıyor musun?
Geçmişe dönemez geleceğe hükmedemezsin!
An neden ibaret!

Yaşam, 'an'dan ibaret,
ölüm sadece 'an'ı kaybetmek öyle mi??
Ben öyle olduğunu düşünseydim
inan 'an'ı yaşamazdım!

Hiç bir şey ne geriye ne ileriye gidiyor,
Öte yok, beri de yok!
An var sadece o an!

Başlangıçla ilgili söylediklerimi hiç saymıştın.
Başlangıç! bedenimden öncesi,dünyadan öncesi,ondan ötesi,ondan öncesi,onun ötesi, ötesi,ötesi,ötesi...
Nereye gidiyor tek bir noktaya...

Gelecekle ilgili kehanette bulunmak gibi bir mühteşemliğin yok...
Hayal/hayalinde güçsüzlüğüdür bu...

Benim söylemediğim bir şeyi söylemişim gibi yazmışsın
'Ben yoksam sende yoksun'
Diye bir şey yazmışmıyım bir bak lütfen...
Yazıların hepsine bakarsan 'ben varsam sende varsın' sözünü kendi varlığımın başlangıcını,devamını ve bitecek ise benimle biteceği söylemek istediğimi anlarsın kimseyi yok saymadım...ben senin fikirlerinden doğru bulduklarımı zaten söylüyorum toplam olarak kabul etmem ama gün gelecek sen benim çelişkisiz fikirlerime geleceksin;)

Ben varsam, sen varsınla başlayan muabbetimiz slm85, asıl konumuz bana karşı tüm fikirlerine rağmen dediğime gelmişsin...
Ben varsam, sen varsın..
Ben yoksam sende yoksun...
Solipsizm hatırladın mı!

Hiç olamadığından, hiç olsa sıkılamazdı...

Hiç, olamadığının sıkıntısıdır o, hissettiğin sıkıntı...

Kendi varlığıma, kendimin gereksinim duymuş olması gerekir miydi?

Düş müymüş-------nemiş?__

Anne şevkati gibi insanı kucaklayan tek şeydir. Etrafınızda hiçbirşey yoktur, tutunacak hiçbirşey yoktur, zaten gerek de yoktur, ağırlığınız yoktur, hiçbiryerden hiçbiryere düş'mezsiniz. Sadece stabil olarak durursunuz. zaman yoktur ilerlemez hatırlamazsınız ,plan yapmazsınız durursunuz. umut yoktur, acı yoktur, mutluluk yoktur. herşey siyahtır, hiçbirşey göremezsiniz. mantık yoktur duygu yoktur, hiçbirşey hissetmezsiniz. Sadece hiçbirşeye bu kadar yakın olmanın verdiği garip huzur vardır. Beklersiniz ama ne kadar beklediğinizi yada neden durduğunuzu bilmezsiniz. Sonra garip bir ürperti gelir işte bu geri dönüş...Düş'ten çıkarsınız?..

Denemeli insan kendisini; Bağımsızlığa mı yazgılı, boyun eğmeye mi? Bunu da tam zamanında yapmalı. Denemelerini saptırmamalı yolundan. Oynanabilecek en tehlikeli bir oyunun sonunda, başka bir yargılayıcının değil de, yalnız kendinin tanık olduğu denemeler bile olsa, hiç bir kişiye bağlı olmadan; en sevilene bile! En fazla acı çeken ve en fazla yardıma muhtaç da olsa. Bir acıma duygusuna bağlanmadan, kendi kopmuşluğuna bağlanmadan, kendi erdemlerimize bağlanmadan.....KENDİNİ KORUMAYI BİLMELİ İNSAN; BAĞIMSIZLIĞIN EN ZOR DENEMESİDİR BU.

- Yarın ölecek miyim? Ölmeyecek miyim? Bilmiyorum.
- Eger yarın ölmeyeceğimi bilmiyorsam, yarın canlı olacağımdan emin degilim.
- Eger yarın canlı olacağımdan emin degilsem, hiç bir şeyden emin degilim.
- Dolayısıyla insan bir bok bilmiyordur.

Duyular gerçekte nerede yaşar?
Kıvrılıp sırlar gibi zihnimizde mi?
Ya da her bir sinir ucunda bedenimiz de mi?
Ödünç alınıp satılabilir, hatta çalınabilir mi?
Duyular başka birine ait olabilir mi?

...düşler aleminde yaşamaktayım.. Seçmece,kan kırmızısı anlar tüketmekteyim.. Gerçek (ne) "ben" i sobelemek niyetinde de değilim.. Anlamsızlaştırmak istediğim uçsuz iplerle ruhumu asıp sadece rüzgarı hissetmek...

Depersonalizasyon (mu) halim?

Korkarim ki hepimiz, cınladıkca kulaklardaki etkisi azalan kayda degmez yankılarız... Neden bütün denizlerin hüzünle dalgalanıyor ey kalem? Neden bütün ürkek martıların kirli gökyüzüne carpıp kırılıyor?
Neden kendini cevirmekle yetinmeyip dünyayı da cevirmek istiyor parmaklarında senin cocukların? Sen dünyanin dört başı mahmur bir resmi yapılabilir mi sanıyorsun ey kalem!
İcimizi de gösteren fotograflar cekilebilir mi sanıyorsun!!!
Ardında bıraktığın enkazları biri gelir kaldırır mı sanıyorsun..

San...Sar...Sarıl...

Sosyal çevremin sıfır olduğu, evde internet bağlantım olmadığı, televizyonun eli yüzü düzgün sadece mezzoya sahip olduğu, yapılabilecek yegane şeyin kitap okumak olduğu, kahvem sade olduğu, çayımı sütlü içmeye başladığım için çok bohemim anasını satayım. Yoksa bohem kim ben kimim.

Sonra böyle oturup düşünürken aklıma abuk sabuk bir sürü şey geliyor takılıyor. Yoksa düşünmek kim ben kimim.

Her insan bir avuç topraktan yaratılır ve insan ölürken muhakkak bu yarattıldığı toprağa geri dönermiş. Döner dolaşır ait olduğu toprağa gelirmiş. Nerede ölürse onun toprağı orası demekmiş. Yoksa ait’lik kim ben kimim.

Belki de “koruyucu meleğin” senin hayal ettiğin gibi bir şey değildir he ne dersin?

Daha önce varlığından bile haberdar olmadığım bir şehrin, kimsenin umrunda olmayan bir caddesinde:
Başlıyor ben(ler)...

Kar yağıyor.

- Kar ne güzel değil mi? Balık pulu gibi yağıyor aynı. Bunların hiçbiri birbirine benzemiyor, garip değil mi sence de?
- Yoo değil. Her biri bir melek onların.
- Nasıl yani?
- Her bir kar tanesi yere inen bir melektir.
- Nereden biliyorsun?
- Düşünsene bir kere, neden sence havada birbirine değmiyorlar?
- Bilmem.
- İşte bu yüzden. Melek oldukları için.
- Bu kadar çok melek olduğunu bilmiyordum.
- Yaptığımız her iyilik bir melek var ediyor.
- Dünyada bu kadar iyilik yapılmış olamaz.
- Ee peki neden o zaman?
- Bilmiyorum.
- O zaman buna inanmalısın.
- …

Tanrının iklimleri düğmelerle kontrol ettiğine inandığım yıllarda, bazı anlar donar kalır şimdimi düşünürdüm; Şu an acaba ne kadar insan benimle aynı şeyleri söyleyip aynı hareketleri yapıyor? - Acaba bu suyu içerken, aynı zamanda iki parmağıyla kafasına tavşan işareti yapan kaç tane 8 yaşında çocuk vardır? - Yüzlerce…

Dünyanın çok büyük olduğuna inanıyordum, kendimi seviyordum ama ne kadar küçük olduğumu anlıyor hüzünleniyordum, benimle beraber yüzlerce kişi aynı anda aynı hareketi yapıyor!!! Korkunç…

Sonra büyüdüm… Şimdi biliyorum aslında o anlar hep bana ait şeylermiş, aslında o anlarda sadece ben varmışım, aynı anda milyarlarca insan farklı konuşup farklı hareket ediyorlarmış… Ama tüm bunları bilmem özel olduğumu düşünmeme yeter mi artık?

Possunt quia posse videntur. - Yapabilirim çünkü yapabileceğimi düş'ünüyorum...

Suskunluğum asaletimdendir...
Her lafa verecek bi cevabım var.
Lakin bi lafa bakarım, laf mı diye...
Bi de söyleyene bakarım, insan mı diye...